VOSTERS STRAFRECHTADVOCATEN
Menu 014 73 27 08
Turnhout · Antwerpen · Mechelen
Uitsluitend strafrecht
← Alle persartikels

Robert (59) komt nog geregeld over de vloer bij zijn ex, tot liefdesrivaal hem bij de keel grijpt: “Het probleem is opgelost”

“Of ik veel kracht heb gebruikt tijdens het wurgen? Ja, ik heb stevige handen.” Hij bemoeide zich iets te veel met het leven van zijn ex en hun vier kinderen in het Antwerpse Geel. En dus moest Robert Van Camp (59) dood. Liefdesrivaal Ivan Vissers hield de speurders nog een jaar lang voor de gek, maar de ene leugen na de andere werd doorprikt. Ook in het assisenhof werd geen fraai beeld van Vissers geschetst: “Hij was geobsedeerd door seks. Iedere keer wanneer hij thuiskwam, had ik ‘het spek aan mijn been’”, zei de moeder van zijn kinderen. Vissers werd uiteindelijk veroordeeld voor moord. Maar hij had nooit verwacht wat er één jaar later zou gebeuren.

Het is 29 augustus 2011 wanneer Robert Van Camp (59) dood wordt aangetroffen in de woning van zijn ex in de Eendenstraat in Geel. Hij ligt op de grond in de woonkamer, maar al snel is duidelijk dat hij er geen natuurlijke dood gestorven is. Hij heeft duidelijk klappen gekregen, is gewurgd en heeft schuim op de mond.

Het lichaam van Robert werd ‘gevonden’ door zijn ex Els K. en haar nieuwe partner Ivan Vissers uit Borgerhout (Antwerpen). Zij verwittigen de politie en verklaren meteen wat Robert in de woning van zijn ex te zoeken had: hij was 15 jaar samen geweest met de 21 jaar jongere Els, en samen hadden ze vier kinderen. Ondanks de nieuwe relatie van Els met Ivan bleef ze een goed contact hebben met Robert en kwam hij regelmatig over de vloer in functie van de kinderen. “Maar we hebben Robert de hele zomer niet gezien. De laatste keer dat we hem zagen was eind juni. Sindsdien hebben we de hele zomer in het appartement van Ivan in Borgerhout doorgebracht”, verklaart het koppel aan de politie.

Pak rammel

Het was de eerste in een lange rij van leugens. Of toch zeker wat Ivan Vissers betreft. Want hij had Robert Van Camp wel degelijk nog gezien sinds eind juni. Wanneer? Op de dag dat hij hem koelbloedig om het leven bracht. Pas veel later zou aan het licht komen waarom hij Robert Van Camp vermoord heeft. Hij vond dat de ex van zijn vriendin iets té veel aanwezig was in haar leven. Er waren zelfs signalen dat Robert zijn ex terug voor zich wilde winnen. Dat was ook de reden waarom Vissers zijn liefdesrivaal in de lente van 2011 al eens een pak rammel had gegeven.

Al snel nadat het lijk van Robert gevonden werd, blijkt dat de verklaringen van Ivan en Els – dat ze de hele zomer in Borgerhout zijn geweest – niet kunnen kloppen. Uit telefonieonderzoek wordt duidelijk dat hun gsm’s zich op zondagavond 28 augustus 2011 onder een mast in Geel bevonden. Bovendien werd druk sms-verkeer geregistreerd tussen de gsm’s van Els en Robert. Els valt uit de lucht wanneer de politie haar daarmee confronteert. “Ik was in Borgerhout bij de kinderen. Ivan is gaan fietsen. Rond middernacht kwam hij thuis. Heel moe”, verklaarde ze.

De eerste leugen van Ivan Vissers werd zo al snel doorprikt. De speurders beslissen zowel Ivan als Els op te pakken, maar Ivan zet zijn vriendin al snel uit de wind. “Ik ben die avond met haar gsm en haar sleutels naar Geel vertrokken. Met de gsm van Els heb ik berichtjes gestuurd naar Robert, met de vraag om in de Eendenstraat over de kinderen te komen praten”, verklaart hij aan de speurders. “Ik wilde hem uitleggen dat ze in Antwerpen zouden blijven wonen. Robert keek natuurlijk op toen ik daar stond en niet Els. Hij vroeg achteraf of hij in de woning mocht blijven. Ik heb gezegd van wel en ben terug naar Antwerpen gereden.”

Leugen twee is meteen een feit. Ivan is niet zonder slag of stoot terug naar Antwerpen gegaan. Hij is Robert in de woning van zijn ex naar de keel gevlogen. Iets wat hij ook zelf nog toegeeft in datzelfde verhoor. De puzzel lijkt rond, want ook Els vertelt diezelfde nacht aan de speurders dat Ivan haar opgebiecht had dat hij Robert om het leven heeft gebracht. Maar de dag nadien – wanneer Ivan voor de onderzoeksrechter wordt geleid – keert hij zijn kar. Plots weet hij niet meer wat er gebeurd is, en trekt hij zijn bekentenissen helemaal in. “Het moet de buurman zijn geweest”, probeert hij. Wanneer die een waterdicht alibi blijk te hebben, oppert Ivan dat Robert dan wellicht een inbreker betrapt heeft. De moordverdachte blijft nadien maandenlang zijn onschuld staande houden. Pas tijdens zijn assisenproces beslist hij – voor de tweede keer - schuld te bekennen.

Bewijslast te groot

De schuldbekentenis kwam er onder impuls van zijn nieuwe advocaat Vic Van Aelst. Hij besefte dat de bewijslast tegen Vissers te groot was om te blijven ontkennen. “Onze cliënt geeft toe dat hij de manuele handeling van de wurging heeft gesteld”, sprak Vic Van Aelst bij het begin van het assisenproces. “Let wel op, dit betekent niet dat we de feiten bekennen, zoals mijnheer de procureur ze brengt in zijn akte van beschuldiging: opzettelijk en voorbedacht doden. We bekennen alleen de manuele wurging.”

Ivan Vissers gaf aan dat dat zijn relatie met Els aanvankelijk goed verliep. Ook het contact met Robert Van Camp. Dat veranderde toen Els een opleiding ging volgen. “Vanaf toen kwam Robert elke dag in haar huis in Geel op hun kinderen passen. Ik vond dat persoonlijk niet gezond. Zo is er een tweestrijd ontstaan tussen Robert en mij. Sorry dat ik hier met de vinger wijs naar Robert, maar hij zette onze relatie onder druk in het bijzijn van de kinderen. Hij maakte van elke gelegenheid gebruik om te stoken.”

Robert Van Camp zou Vissers ook verweten hebben een slechte vader te zijn. Hij had twee kinderen uit een eerdere relatie. Die verbleven op internaat. Op de dag van de moord ging Vissers naar eigen zeggen naar Robert Van Camp om te vertellen dat Els en de kinderen voortaan in Borgerhout zouden wonen. Van Camp zou hem op dat moment opnieuw hebben uitgemaakt als slechte vader. “Hij zei dat ik beter voor mijn gehandicapte kinderen kon zorgen. Hij bleef maar doorgaan en het werd mij te veel. Ik had de indruk dat Robert (21 jaar ouder en hartlijder, red.) naar mij wilde toestappen. Ik ben dan naar Robert gestapt. Voor mij was het nu genoeg. Ik heb hem bij zijn keel vastgegrepen. Ik wilde dat hij stopte om zo over mijn kinderen te praten. Na een halve minuut, een minuut viel hij achteruit. Ik ook. En dan ben ik meteen vertrokken richting auto.”

Of hij stevig geknepen had, wilde de voorzitter van assisen weten. “Ja. Ik ben technieker. Ik heb stevige handen.” Toch was het volgens Vissers niet zijn bedoeling Van Camp te doden. In één adem legde hij de schuld ook deels bij Els. “Ik heb het gevoel dat Els mij erin gelapt heeft. Moreel. Mentaal. Ze heeft me in die richting geduwd. Misschien onbewust hé. Maar ze wist wat er kon gebeuren.”

Eén dag na de moord trok Ivan Vissers met Els naar de woning waar hij Robert om het leven had gebracht. Zodra Els het lijk zag, besefte Ivan dat hij een verhaal moest verzinnen om er zelf onderuit te komen. Op een moment dat Els weer buiten was, heeft hij alles in het werk gesteld om het op een uit de hand gelopen inbraak te laten lijken. Hij veroorzaakte braakschade op de voordeur en een raam. Binnen in huis trok hij enkele lades uit een kast om de inhoud leeg te gooien op een zetel.

"Moe en opgejaagd"

Els wist op dat moment al dat Ivan achter de moord op Robert zat. “Ik dacht dat hij met de fiets naar zijn moeder was”, vertelde ze tijdens het assisenproces over de avond van de feiten. “Toen hij thuiskwam, was Ivan moe en opgejaagd. Hij zei dat hij het probleem met Robert had opgelost. Ik vroeg wat hij bedoelde. Hij zei: ‘Ik heb het gedaan, ik heb hem gewurgd, met de handschoenen uit het bureau.’ Ik geloofde hem niet.”

Els zat tijdens het assisenproces maar liefst 6 uur op de getuigenstoel. Vic Van Aelst, advocaat van beschuldigde, zag op het einde zijn kans schoon om punten te scoren in het voordeel van Ivan Vissers. “Ge zag ze allebei graag. Ook Robert nog. Die runde eigenlijk het huishouden in Geel, hé. Een beetje een dubbel leven, natuurlijk. Ene om bij te slapen en de weekends bij door te brengen en ene die in de week het huishouden en de kinderen bestiert. Ge kunt toch wel ergens begrijpen waarom die twee jaloers op elkaar waren? En gij kiest niet hé. Laat ons een kat een kat noemen: Robert wilde u terug en hij gebruikte de kinderen daarvoor. Maar ge ging trouwen met Vissers in december, niet? Er was zelfs al een voorschot betaald op de trouwringen. Was Vissers dan eigenlijk geen brave vent dat hij dit allemaal zo lang verdragen heeft?”

Vrouwenzot

Vic Van Aelst probeerde zijn cliënt de hemel in te prijzen. Maar toen even later ex-vriendinnen van Vissers kwamen getuigen, was dat weinig rooskleurend. “Een vrouwenzot en beroepsleugenaar”, is de samenvatting van hun getuigenissen. “Ik heb hem buitengezet. Liegen, manipuleren en mensen rond zijn vinger draaien is zijn tweede natuur. Geobsedeerd door seks. Iedere keer als hij thuis kwam had ik ‘het spek aan mijn been’. Op den duur zei ik: ‘Doe maar op. Ik blijf gewoon slapen.’ Hij heeft me ook achter mijn rug op een sekssite ingeschreven”, getuigde Cindy, de moeder van zijn twee kinderen.

Tijdens de slotpleidooien probeerden de advocaten van Ivan Vissers nog alles uit de kast te halen om een veroordeling voor moord te ontlopen. Volgens hen had Vissers de dood van de ex van zijn vriendin niet gewild, noch gepland. Bart Vosters, advocaat van één van de nabestaanden, zorgde voor het nodige tegengewicht. “Robert heeft hem helemaal niet bedreigd. Er is daar zelfs geen ruzie geweest. Hij is er naartoe gegaan en heeft Robert in een hinderlaag gelokt, via sms’jes verstuurd met de gsm van Els. Hij was er goed op tijd en heeft zich verstopt in de wc. Robert kwam binnen, was nog niet bekomen van de schrik - hij verwachtte Els - of hij was al dood.” Advocaat Jo Muylle verwoordde het als volgt: “Een lijk liegt niet. Als je ziet hoe dat keelskelet was toegetakeld, kan Vissers maar één bedoeling gehad hebben. Zijn slachtoffer doden.”

Tikkende tijdbom

De jury ging meer in de versie van het Openbaar Ministerie en de nabestaanden. De juryleden beslisten dat Vissers schuldig was aan moord. Ze veroordeelden hem uiteindelijk tot 20 jaar cel, zes jaar minder dan aanklager Patrick Boyen gevraagd had. De jury hield rekening met de omstandigheden. “Doordat zijn nieuwe vriendin niet kon kiezen tussen Vissers en haar ex-man Robert Van Camp creëerde ze een tikkende tijdbom”, had Vic Van Aelst nog gepleit als verzachtende omstandigheid.

Een jaar na zijn veroordeling kreeg Ivan Vissers verrassend bezoek in de gevangenis. De zus van Robert Van Camp besliste om de moordenaar van haar broer op te zoeken. De ontmoeting tussen hen maakte zelfs deel uit van een tv-programma. “Iedereen zei tegen me dat Ivan levenslang moest krijgen, dat het toch zo schandalig was. Maar ik ging daar niet mee akkoord”, vertelde Annemie Van Camp. “Ik bleef zitten met het idee: wat als Robert de moordenaar was geweest, zou ik dan willen dat heel zijn familie hem liet vallen, zoals bij Ivan gebeurd is? Ik verwacht zeker niet dat iedereen mijn voorbeeld volgt. Maar voor mij was praten met de moordenaar van mijn broer een manier om met zijn dood te kunnen omgaan.”

— Auteursrecht

Dit artikel werd gereproduceerd met toestemming van de uitgever, alle rechten voorbehouden. Elke reproductie dient het voorwerp uit te maken van een specifieke toestemming van de beheersvennootschap License2Publish: info@license2publish.be

Origineel: Het Laatste Nieuws ↗

Persvraag? Contacteer ons rechtstreeks.

Voor duiding bij het strafrecht en het strafproces staan we de pers graag te woord.