
Caro Goris
Advocaat-stagiair met een fascinatie voor het strafrecht die al van kinds af aan meegaat — van truecrimeboeken en assisenprocessen tot het Cold Case Project tijdens haar studies. Caro luistert eerst, brengt rust en bijt zich daarna voor de volle honderd procent in het dossier vast.
Hoe zou je jezelf voorstellen aan iemand die je voor het eerst ontmoet?
Als een enthousiaste en sociale praatgraag die graag met mensen bezig is en voluit voor haar doelen gaat. Ik luister graag, help graag anderen en bijt me met veel enthousiasme ergens in vast.
Waarom strafrecht?
Strafrecht boeit mij al van kinds af aan. Ik ben altijd gefascineerd geweest door criminaliteit, de verhalen achter strafzaken en de vraag waarom mensen bepaalde keuzes maken. In mijn vrije tijd las ik truecrimeboeken, keek ik naar truecrimeseries en volgde ik regelmatig assisenprocessen. Tijdens mijn studies ben ik mij daar steeds verder in gaan verdiepen — zo nam ik deel aan het Cold Case Project van de universiteit. Gaandeweg werd duidelijk dat ik van het strafrecht ook echt mijn beroep wilde maken.
Waarom een stage bij Vosters?
Vosters stond voor mij al langer bekend als een kantoor met een sterke reputatie, een grondige dossierkennis en een enorme expertise binnen het strafrecht. Mijn eerste kennismaking dateert van mijn eerste jaar Rechtspraktijk, intussen een zevental jaar geleden: voor een opdracht interviewde ik toen meester Bart Vosters — iemand naar wie ik al jaren opkijk en die mij doorheen mijn studies is blijven inspireren. Dat ik vandaag zelf aan de slag mag bij het kantoor waar ik toen als eerstejaarsstudent naar opkeek, betekent heel veel voor mij.
“Ooit zelf een grote strafzaak en een assisenproces pleiten — een kinderdroom.”
Iemand klopt bij jou aan, vaak op een lastig moment. Wat mag die persoon verwachten?
Dat ik eerst luister. Een cliënt moet bij mij het gevoel hebben dat hij of zij zijn verhaal kan doen zonder meteen veroordeeld te worden. Ik probeer rust te brengen, duidelijkheid te geven en samen te bekijken wat er mogelijk is. En als ik ergens voor ga, doe ik dat voor de volle honderd procent.
Wat hoop je de komende jaren te leren?
Zoveel mogelijk, van de mensen rondom mij — alle kneepjes van het vak. Ik wil mij blijven ontwikkelen en stap voor stap groeien als advocaat. Ooit zelf een grote strafzaak en een assisenproces mogen pleiten, is voor mij echt een kinderdroom. Hopelijk krijg ik op een dag de kans om die waar te maken.
Wat doe je het liefst als het werk even opzij gaat?
Sport is echt mijn uitlaatklep: pilates, tennis, fitness en lopen. Daarnaast ben ik een echte familiemens: een gezellig etentje met familie of vriendinnen, een hapje eten met mijn vriend — daar kan ik enorm van genieten. En iets wat mensen niet meteen van mij vermoeden: ik ben heel gevoelig voor bloed en verwondingen — bij het kleinste wondje moet ik soms al wegkijken. Maar op een assisenproces kan ik zonder problemen naar de reconstructie en de uitleg van de wetsdokter kijken, gewoon omdat het verhaal en het onderzoek erachter mij zo boeien.
Heb je een motto dat je meedraagt?
Mijn grootvader, Karel Goris, schreef ooit een spreuk die ik al van jongs af aan ken: til niet te zwaar aan een vergissing of tegenslag, laat de positieve dingen je leven inspireren, relativeer wat je stoort en blijf steeds je eigen mening vormen. Mijn ouders gaven mij bewust de naam Caro, de vrouwelijke variant van Karel, om zijn naam en zo ook een stukje van hem verder te laten leven. Daardoor hebben die woorden voor mij een heel bijzondere betekenis — ik draag ze nog elke dag mee.